Column

Cabaret! - 't Is maar cabaret mensen!

“Hoe is ’t nou met je, mannetje van me?”

De wethoudersvrouw buigt zich voorover naar haar eega, die uitgeblust en met een bleek gezicht onderuitgeschoven op de bank zit, met de afstandsbediening als een computermuis schuifelend onder zijn hand, weifelend of hij eigenlijk nog wel tv wil kijken. Het is kwart voor negen in de avond.

Even daarvoor is hij zijn huis binnengestrompeld, nadat hij zijn dure, maar ook weer niet al te dure auto had geparkeerd. Gratis uiteraard, want betaald parkeren in zijn wijk, dat zal er nóóit van komen. Althans niet zo lang hij er domicilie heeft. Een heuse liberaal, voorwaar. Maar met genoeg calvinistisch bloed in de aderen om het niet ál te bont te maken. Alles ten goede en voor het heil der mensen, immers!

“Mannetje toch, hoe was je avond? Vertel.”

“Ja, uh… wel goed denk ik.”

“Hoezo, wel goed?” De bestuurdersvrouw laat zich naast hem op de bank zakken.

“Nou, gewoon, een geslaagde avond, toch wel. Zoals gewoonlijk.”

Met dat antwoord laat de first lady van de President van de Afdeling Verkeer zich niet zomaar afschepen.

“Ja, wat bedoel je nou: ‘geslaagd’ en ‘toch wel’. Is dat een béétje geslaagd, of gewoon geslaagd, of…?”

“Geslaagd ja. Een zéér geslaagde avond!”, antwoordt de stadsbestuurder terwijl zijn ogen een scheelstand aannemen en zijn tengere lijfje een spontane rilling vertoont.

“Ach, ik zie het al, pikkie van me. Je wilt het me allemaal gaan vertellen hè! Weet je wat, ik schenk eerst wat in en zet wat lekkere zoutjes neer.”

De struise stadsschepenvrouw wiebelt naar de open keuken en komt terug met knabbeltjes, een sherry voor zichzelf en een dubbele cola on the rocks voor haar man. Dit keer maar even wat sterkers dan die eeuwige vruchtensapjes. De situatie vraagt erom.

“Nou jongen, vertel het mammie nou maar”, strijkt ze hem liefdevol door het weinige, dunne haar. En schurkt tegelijk wat dichter tegen hem aan.

Eventjes nog probeert de stadsnotabele zich groot te houden. Maar de dwingende geelgroene ogen van het monster dat hem dit kansloze en bij voorbaat mislukte huwelijk heeft binnengesleept, zijn onverbiddellijk. Hij knapt.

“Nou ja, okay dan. Het ging dus niet helemaal goed. Dat wil zeggen: aanvankelijk wel. Alles verliep volgens plan, precies zoals die jongens van  het PR-bureau het hadden bedacht. Met dat reclamefilmpje en zo, waarin ik als Parkeer-Tarzan de Haagse bevolking te hulp schiet. Maar toen zag ik het flitsen van een fototoestel. En toen was ineens die man er weer en die kwam brutaal naast me staan, met zijn blocnote…”

“Wat voor man, lieveling van me?”

“Nou, diezelfde man – ja, ik weet ook niet precies hoe die heet – die toen ineens opdook in café De Bierelier. Maar dat was een VVD-bijeenkomst! En die kerel was helemáál niet van de VVD. Dus wat doet hij daar, denk ik dan? Toen viel hij me ook al stevig aan op mijn parkeerbeleid, en zoals je weet lieverd, denk ik soms: dat hele parkeergedoe wat die rooien me hebben opgedrongen, dat wordt nog eens mijn Waterloo…”

“En nu was hij er wéér?”, krast ze haar man liefdevol over zijn dij.

“Ja, hij was er wéér, die pain-in-the-ass. Gelukkig konden we nog net op tijd voorkomen dat hij het woord nam tegenover de zaal, door snel de microfoon weg te halen. Anders had hij weer mooie sier kunnen maken met die rebelse website van hem, iets van parkeergeld of zo, nee iets met zuchten, geldzucht of zo. Weet ik veel…”

“Oh, je bedoelt Parkeergeldzucht-punt-nl?”

“Ja, precies! Dat is ‘m. Vreselijk! Die gezagsondermijnende website. Die zou dus per direct verboden moeten worden! Hoe wéét jij dat trouwens?”

“Van Adèle en Francisca, van de tennisclub. Je weet toch dat we elke woensdagmiddag een sherry-meeting hebben in Taverne Meer en Bosch? Dan babbelen we wat af man!. Nou, en Parkeergeldzucht staat nu al zes weken in de top 5 van ons bespreeklijstje. Die man schrijft zulke geinige stukjes, ook over jou trouwens. Zou je eens moeten lezen.”

De wethouder heeft ineens een waas van parelende zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd, als hij zegt: “Maar dit kán toch niet!”

“Ja hoor”, zegt zijn vrouw, terwijl ze opstaat van de bank en de boel begint op te ruimen. “Daarom zijn we ook zo benieuwd wat hij over jouw avondje in die kerk gaat schrijven...”

De bestuurs-tycoon grijpt plotseling naar zijn hoofd en prevelt: "Shit! Er is nog wat..."

Zijn echtgenote kijkt hem vragend aan.

"Ik heb ook nog iets heel stoms tegen hem gezegd, in een vlaag van onoplettendheid. “Ik weet niet of ie dat heeft opgeschreven. Zó suf. Als hij het nou maar niet in zijn artikel zet...!”

De wethouder zucht.

[Een verslag met foto's van dinsdagavond 27 januari vindt u hier.]

Commentaar

Toevoegen RSS

Schrijf commentaar

Naam: Email:   Onderwerp:

Joop  - doorgelinkt     |IP-nr.85.17.251.xxx |2009-01-29 14:19:31 Hallo [administrator], Die Adèle en Francisca hebben helemaal gelijk.Ik kijk altijd naar je verslaglegging uit. Jammer dat je 10 jaar moet wachten voordat je in aanmerking kan komen voor een stadsspeld. Ik zou de eerste zijn die dat prikding voor je zou aanvragen! Geweldig, Ik hoop je nog eens te ontmoeten. Op de website van de Huurdersvereniging "Escamp"heb ik je een link gegeven. Misschien nog een beter plekje vinden voor deze link. Ik geniet en sta volledig achter je! Joop

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."